Joan den udan, Ane eta biok Pirinioetan ibili ginen oinez. Lehenengo egunean, Anek esan zidan: «Nekatzen bazara, esan, eta hemen geratu ; nik bakarrik jarraituko dut». Nik, ordea, ez nuen geratu nahi: «Ez kezkatu, motxila eraman », erantzun nion.
Arratsaldean aterpetxe batera iritsi ginen. Arduradunak esan zigun: «Ohe bat behar baduzue, gaur hemen lo egin ». Diru gehiago izan , hotel batera joango ginatekeen, baina aterpetxea merkeagoa zen. Afaltzean, beste mendizale batzuek aholku bat eman ziguten: «Deitu bideko jatetxeari aurrez, mahairik gabe gera ez ».
Biharamunean euria hasi zuen. «Euria ari ez balu, gailurreraino igo », esan zuen Anek triste. «Bihar eguzkia ateratzen bada, gailurrera igo », erantzun nion. Etxera deitu genuenean, amak haserre erantzun zigun: «Lehenago esan , zuen bila joango nintzatekeen».
Hurrengo urtean berriz joango gara. Amak dagoeneko esan digu: «Mapa on bat emango dizuet, bidea errazago aurki ». Eta Anek, barrez: «Zu ere etorriko bazina, zuri ere lekua egingo ».